170 Gençlik Çeteleri ve Genç Suçluluğu Arasındaki İlişki Üzerine Bir İnceleme Farklı olarak, 1990’ların başından ortasına kadar ise, ABD’de 400’den fazla yerleşim yerinde rapor edilen toplam çete cinayeti sayısı %15 azalmıştır. Ancak bu yüzde 15’lik düşüş, 1991’den 1996’ya kadar ülke çapındaki cinayet düşüşünün yüzde 29,7’sini tek bir şehir -Los Angeles- oluşturmuştur. Üstelik, bu dönemde çete cinayetlerinin azaldığı şehirlerin sayısının cinayetlerin arttığı şehir sayısı ile dengelendiği göz önüne alındığında düşüş, çok olumlu bir sonuç olarak görülmemektedir. Dolayısıyla David ve çalışma arkadaşlarına göre, çete cinayetleri ABD için ciddi bir sorun olarak varlığını korumaktadır.59 1996-1998 yılları arasındaki resmî verileri inceleyen Spergel, Amerika’da 400’den fazla yerleşim yerinin yarısında gençlik çetesi cinayetlerinde düşüş varken %14 ile 15’lik kısmında değişmenin olmadığını %36 ila 38’lik kısımda ise artış olduğunu saptamıştır. Spergel, çalışmasında daha yüksek oranda çete üyesi ve çete barındıran yoğun nüfuslu şehirlerde çete cinayetlerinin görece fazla olduğunu vurgulamıştır.60 Howell, gençlik çeteleri ile ilintili cinayetlerin genellikle kişisel veya meşru müdafaa biçiminde ortaya çıktığını, parasal veya uyuşturucu kaynaklı olmadıklarını aktarmaktadır. Artan çete cinayetleri oranlarını ise “ateşli silahlara olan kolay ulaşımla” açıklamaktadır.61 Cinayetler özelinde gençlik çetesi üyeleri ve çete üyesi olmayan gençlerle ilgili yapılan karşılaştırmalı çalışmalar da mevcuttur. Buradaki temel sorun çete üyesi olmanın bu tür şiddet içerikli olayları kolaylaştırıp kolaylaştırmadığıdır. Örneğin Rosenfeld ve çalışma arkadaşları, çete üyeliğinin iki şekilde şiddet için bir ortam yaratabileceğini savunmaktadır. İlk olarak çete üyesi olmayan gençlere oranla çete üyelerinin, suç bakımından yüksek risk taşıyan bölgelere daha sık gitmeleri veya daha yüksek oranda silah taşımaları gibi durumlar bireysel olarak üyeleri daha riskli durumlara maruz bırakmaktadır. İkinci olarak çete adına başka bir çeteye veya bir kişiye karşı saldırı veya koruma gerektiğinde, çeteler kendileri şiddeti teşvik edebilmektedir.62 59 Curry David/Maxson L. Cherly/Howell C. James, Youth Gang Homicides in the 1990’s, Responding to Gangs: Evaluation and Research içinde (Ed. Winfred L. Reed- Scott H. Decker), U.S. Department of Justice 2002, s. 1, 2. 60 David/Cherly/James, s. 126, 127. 61 Howell, Youth Gang Homicides: A Literature Review, s. 228. 62 Richard Rosenfeld/Timothy M. Bray/Arlen Egley, “Facilitating Violence: A Comparison of Gang-Motivated, Gang-Affiliated, and Nongang Youth
RkJQdWJsaXNoZXIy MTQ3OTE1